Historia obrączki ślubnej
 |
Obrączką nazywamy metalowy pierścień, który w zależności od lokalnej kultury jest noszony na palcu serdecznym prawej lub lewej ręki. Pierwotnie noszony był tyko przez żony a na początku XX wieku zaczęli go nosić również mężczyźni by oznaczyć swój stan cywilny. Taka obrączka jest na całym świecie czytelnym znakiem dla całego otoczenia. Z trudem znaleźć bardziej jaskrawy i niezaprzeczalny symbol małżeństwa niż obrączka ślubna, podobnie jak biel sukni ślubnej jest oczywistym symbolem (w dzisiejszych czasach często dorozumianego) dziewictwa.
Według niektórych obyczajów, obrączki stanowiły ostatni z serii prezentów przedślubnych, w których zawierał się również pierścionek zaręczynowy tradycyjnie ofiarowywany jako prezent.
Ta tradycja była w użyciu już w starożytnym Rzymie i jest prawdopodobnie o wiele starsza.
W kościele katolickim wymiana obrączek pomiędzy panem młodym i panną młodą tylko technicznie jest częścią ceremonii zaślubin w rzeczywistości stanowiąc zamianę pierścionka zaręczynowego.
Znowu powraca do nas antropologia kulturowa – jednopierścienowość, dwupierścienowość, symbole przejścia. W wielu rodzinach, akceptacja znajomości stanowiąca nieformalne błogosławieństwo dzięki udziałowi w spotkaniu zaręczynowym (może to być obiad, kolacja czy jakiekolwiek inne spotkanie rodzinne) przekształca się w zgodę na zawarcie związku małżeńskiego. Teraz pozostaje odwiedzić kramik sprzedający suknie ślubne i finalnie zawrzeć małżeństwo!
Takie zachowanie będące niewątpliwym anachronizmem czerpie z tradycji współczesnego ślubu indyjskiego, gdzie państwo modzi poznają się nierzadko w dniu ślubu. A kto dał rodzicom prawo do decydowania o tym, kto jest odpowiednim partnerem a kto nim nie jest? Sami sobie je dali, ale zgodnie z naukami Johna Locke (za którego życia suknie ślubne Mori Lee nie istniały) należy pamiętać o tym, że „rząd uzyskuje władzę tylko w wyniku przyzwolenia rządzonych”. Taka moja dygresja, a wnioski nasuwają się same.
Nim zwyczaj noszenia obrączek ślubnych rozprzestrzenił się szeroko w Europie starożytni Egipcjanie wierzyli, że okrągły kształt pierścionka jest znakiem niekończącego się kontinuum miłości.
Nieco później obrączki będące również znakiem miłości stały się swoistym „zadatkiem” będącym obietnicą późniejszych profitów. Edward VI słowami ”tym pierścieniem ślubuję Ci złoto i srebro dać” zawierając związek małżeński przyrzekał obietnicę prawa do majątku. Pierwotnie, obrączki ślubne były związane tylko i wyłącznie z taką właśnie obietnicą a nie z oddaniem i wieczną miłością. Jest to relikt z czasów, gdy małżeństwo stanowiło umowę pomiędzy rodzinami dążącymi do zapewnienia bezpieczeństwa ekonomicznego młodej pary, a nie przyrzeczenia dwojga kochanków.
Z upływem czasu w XVII wieku sentencja przyjęła formę „ofiaruję Ci ten pierścień jako znak małżeństwa, które obiecano między nami”. Nie mówiono już „pod warunkiem przekazania posagu wysokości 1000 Reichsthalers” ale wiadomo, że bez przekazania posagu małżeństwo nie zostałoby zawarte.
Według niektórych obyczajów, obrączki stanowiły ostatni z serii prezentów przedślubnych, w których zawierał się również pierścionek zaręczynowy tradycyjnie ofiarowywany jako prezent.
Ta tradycja była w użyciu już w starożytnym Rzymie i jest prawdopodobnie o wiele starsza.
W kościele katolickim wymiana obrączek pomiędzy panem młodym i panną młodą tylko technicznie jest częścią ceremonii zaślubin w rzeczywistości stanowiąc zamianę pierścionka zaręczynowego.
Znowu powraca do nas antropologia kulturowa – jednopierścienowość, dwupierścienowość, symbole przejścia. W wielu rodzinach, akceptacja znajomości stanowiąca nieformalne błogosławieństwo dzięki udziałowi w spotkaniu zaręczynowym (może to być obiad, kolacja czy jakiekolwiek inne spotkanie rodzinne) przekształca się w zgodę na zawarcie związku małżeńskiego. Teraz pozostaje odwiedzić kramik sprzedający suknie ślubne i finalnie zawrzeć małżeństwo!
Takie zachowanie będące niewątpliwym anachronizmem czerpie z tradycji współczesnego ślubu indyjskiego, gdzie państwo modzi poznają się nierzadko w dniu ślubu. A kto dał rodzicom prawo do decydowania o tym, kto jest odpowiednim partnerem a kto nim nie jest? Sami sobie je dali, ale zgodnie z naukami Johna Locke (za którego życia suknie ślubne Mori Lee nie istniały) należy pamiętać o tym, że „rząd uzyskuje władzę tylko w wyniku przyzwolenia rządzonych”. Taka moja dygresja, a wnioski nasuwają się same.
Nim zwyczaj noszenia obrączek ślubnych rozprzestrzenił się szeroko w Europie starożytni Egipcjanie wierzyli, że okrągły kształt pierścionka jest znakiem niekończącego się kontinuum miłości.
Nieco później obrączki będące również znakiem miłości stały się swoistym „zadatkiem” będącym obietnicą późniejszych profitów. Edward VI słowami ”tym pierścieniem ślubuję Ci złoto i srebro dać” zawierając związek małżeński przyrzekał obietnicę prawa do majątku. Pierwotnie, obrączki ślubne były związane tylko i wyłącznie z taką właśnie obietnicą a nie z oddaniem i wieczną miłością. Jest to relikt z czasów, gdy małżeństwo stanowiło umowę pomiędzy rodzinami dążącymi do zapewnienia bezpieczeństwa ekonomicznego młodej pary, a nie przyrzeczenia dwojga kochanków.
Z upływem czasu w XVII wieku sentencja przyjęła formę „ofiaruję Ci ten pierścień jako znak małżeństwa, które obiecano między nami”. Nie mówiono już „pod warunkiem przekazania posagu wysokości 1000 Reichsthalers” ale wiadomo, że bez przekazania posagu małżeństwo nie zostałoby zawarte.
Mori Lee
na Facebook
na Facebook