Suknia ślubna na styl europejski.

Małżeństwo to w Islandii bardzo poważna sprawa. Zwykle pary nie są przesadnie pospieszane do wzięcia ślubu. Normą jest długi okres narzeczeństwa, który może trwać nawet 3-4 lata.

Współcześni Islandczycy zaadaptowali większość ślubnych zwyczajów z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, jednak dawne, tradycyjne obrzędy były o wiele bardziej urozmaicone. Wesele często odbywało się w domu panny młodej, bądź w kościele w jej rodzinnej miejscowości i mogło trwać nawet tydzień. Typowa suknia ślubna nie różni się niczym od sukien ślubnych sprzedawanych w innych europejskich krajach. Suknie ślubne Mori Lee z powodzeniem sprzedawane są w Islandii.

Jeszcze przed wzięciem ślubu, zaręczyny pary musiały być publicznie ogłoszone przy trzech osobnych okazjach. Zwykle ogłoszenia te odbywały się w kościele. Pierwsze zapowiedzi miały miejsce w parafii panny młodej, drugie – w parafii pana młodego, a trzecie w kościele, w którym para planowała się pobrać. Więcej na temat ślubów i sukien ślubnych Mori Lee na Islandii znajdziesz na tej stroniej: www.brudurin.is/

Wesele zwykle rozpoczynało się już dzień przed właściwą ceremonią. Towarzyszyły mu duże ilości alkoholu, radosne tańce, śpiewy oraz przemowy. Wznoszono wiele toastów za szczęśliwą parę, za Matkę Boską, a także za poszczególnych gości. Większość toastów rozpoczynała się uroczystą przemową lub wygłoszeniem wiersza, by następnie przejść w wesołą pieśń i wychylenie kieliszka. Często zatrudniano specjalne osoby zajmujące się wznoszeniem toastów (tzw. toastmasterów), byle tylko trwały one przez całe wesele.

W dniu ślubu – według tradycji była to niedziela – pan młody przybywał w asyście swego drużby oraz krewnych, a także lokalnych osobistości. Gdy mężczyzna zbliżał się do kościoła, rozdzwaniały się uroczyste dzwony kościelne, które anonsowały jego przybycie. Wchodził do środka i tam oczekiwał na pannę młodą.

Panna młoda szła przez wioskę w stronę kościoła bardzo wolnym krokiem, również w otoczeniu swych druhen. Miała na sobie swoje najlepsze ubrania. Gdy przybyła na miejsce, jeden z toastmasterów eskortował ją do pana młodego, a następnie para wspólnie zajmowała wyznaczone im miejsca siedzące. Rozpoczynała się ceremonia, której ostatnim elementem była uroczysta wymiana obrączek.

Po ceremonii odbywało się przyjęcie. Państwo młodzi, razem z księdzem, który udzielał im ślubu, a także swymi ojcami, drużbami oraz toast masterami, siadali przy wysokim stole. Pozostali goście zajmowali miejsca przy długich, podłużnych stołach ustawionych prostopadle do wysokiego stołu.

Zależnie od poziomu zamożności państwa młodych, uczta weselna mogła być posiłkiem składającym się z trzech lub czterech dań, bądź też odbywać się w formie stołu szwedzkiego, pełnego wypieków i ciast.

Przed zakończeniem uroczystości, druhny zabierały pannę młodą do jej sypialni i zdejmowały jej ubrania, zostawiając jedynie przybranie głowy. Niegdyś zwyczajem było, by pan młody obdarowywał swoją żonę prezentem w sypialni. Dziś panna młoda także odwdzięcza się podobnym prezentem swemu mężowi. Zwykle kobieta czekała na męża w sypialni, mając na sobie jedynie wspomniane wcześniej przybranie głowy, które mężczyzna po przybyciu do pokoju zdejmował samodzielnie. Kiedy para znajdowała się w łóżku, ksiądz błogosławił ich po raz ostatni. Młodzi pili wtedy ze specjalnych ślubnych kielichów, aby przypieczętować świeżo zawarte małżeństwo.

Dzisiejsze śluby w Islandii rzadko są aż tak rozbudowane i przepełnione rytualnymi czynnościami. Tuż przed ślubem, przyjaciółki panny młodej urządzają jej wieczór panieński, który jest raczej pospolity. Imprezę urządza się tego samego wieczoru, w którym przyjaciele pana młodego wyprawiają mu sprośny wieczór kawalerski.

Ceremonia nie trwa zwykle dłużej niż jeden dzień. Większość Islandczyków urządza śluby w amerykańskim stylu: chłopiec niosący obrączki, dziewczynki z kwiatami, obrzucanie nowożeńców ryżem. Przyjęcia weselne jednak po dziś dzień wypełnione są toastami, śmiechem, śpiewem, oraz dużą ilością alkoholu.

Skoal!